Dəlixana… Əslində biz buna elmi dildə psixoloji dispanser deyirik… Həyatımı güclü həkim olmağa sərf etmişəm. Amma bilməzdim ki, bir gün öz yaratdığım silah özümə qarşı olacaq. Hər şeyi lap başdan başlamaq istəyirəm:
Mən yəhudi əsilli polyakam. Adım Danieldir. Psixoloji xəstələr üzərində apardığım araşdırmalar və keçirdiyim kurslar nəticəsində öz elmi doktorantlığımı etmişəm və hal-hazırda dünyanın ən güclü həkimlərindən biriyəm və ya biriydim. Tez bir zamanda mənə Vyananın psixoloji xəstəxanasından iş təklifi gəldi və mən Almaniyadan 2 aylıq hamilə olan yəhudi arvadımla Avstriyaya köçdük. Bu xəstəxana da dünyanın ən ağır xəstələrini müalicə edirdim. Öz şəxsi terapeya üsulum olduğundan gənc yaşda olmağıma baxmayaraq, heç bir həkim mənimlə rəqabət apara bilmirdi. Masa arxalarında artıq mənə dövrün Sigmund Freid-di də deyirdilər.
Özlərinə hakim ola bilməyən xəstələrin əlini qolunu bağlayıb tabut qədər dar olan otağa saldırırdım, hər saatdan bir otağa közərən işıq və klassik musiqi verdirirdim. Caniləri, manyakları, öz uşağını bələkdə öldürən ananı, qızını zorlayan atanı, də bu yolla müalicə edirdim. Onlar bu otaqdan və ya tabutdan çox qorxurdular, bir də ora girməmək üçün heç bir dələduzluq etmirdilər. Musiqi isə onların ruhunun dincəlməyinə köməklik edirdi. Daha sonra mənim hər suallarıma cavab verirdi. Heç kim o qutunun içinə girmək istəməzdi. Əllərindən tərpənmək mümkün olmayan xəstələr indi sürətlə sağalırdı. Belə desəm onları boş robota çevirib, yenidən programlaşdırırdım.Tez bir zamanda da onları sağlam halda azad edirdik. İnsanlar öldürən şizofrenlər indi dünyanın ən təhlükəsiz insanına çevrilmişdi. Təbii ki, bu uğurlarımı uca Rəbbimə, hikmətinə sahib olduğum Tövrata borclu idim.
Hər gün evə gələndə arvadıma çiçək gətirirdim. Onu sevirdim. Mənə uşaq da verəcəkdi. Elə hey deyirdi ki, oğlumuz olacaq. Mənsə heç vaxt fərq qoymurdum. Sadəcə şad idim ki, müqəddəs və xoşbəxt ailəmiz var.
Sonra xəstəxanaya yeni bir xəstə gətirildi. Adı isə Alore idi. 20ə yaxın yaşı olan gözəl ancaq ipə-sapa yatmayan bir qız idi. Digər həkimlər onunla baş edə bilmədiyindən, sonunda mənə gətirldi. Onun problemini başa düşə bilmirdim və heç nə danışmırdı. Sadəcə mənə məlum olan 1 il içində 20 dəfə intihara cəhd etməsi, bunlarında çoxunda xilas olunması və daha da psixologiyasının pozulmasina səbəb olmuşdu. Mənim əmrimlə Alorenin əlini qolunu bağlatdırıb dar otağa saldırdım. İlk dəfə idi ki, mənim metodum xəstənin qarşısında aciz qalmışdı. Bu terapeyani onun üzərində 1 aydan çox davam elətdirdim. Artıq Aloredən başqa heç kimə baxmırdım. Bu mənim kariyerama güclü zərbə olacaqdı. Alorenin ailəsi gilə gedirdim, uşaqlığından bu günə hər şeyi ilə maraqlanırdım. Atası, anası və qardaşı çox ali cənab biri idi. Alorenin univeristetinidə maraqlandım və müəllimlərinin dediyinə görə çox savadlı bir qız imiş.
Çıxılmaz vəziyyətdə qalmışdım. Bir az da dar otaq sistemini davam etdirsəydim ürəyi partlaya bilərdi. O artıq 1 aydır ki, gün işığı görmürdü. Onu həyətdə gəzdirmələri üçün göstəriş verdirdim. Sonra xəbəri gəldi ki, o intihar etməyə cəhd göstərib və özünü dispanserin qarşısındakı gölə atıb. Xoşbəxtlikdən onu çıxarıblar.
Bir müddət sonra ona həkim kimi yox, dostu kimi yaxınlaşdım. Kabinetimə gətirdiı və onu masa arxasında otuzdurdum. Ona dedim ki, məndən qorxmasın və məni görməyəcək. Bir stol çəkib əlimə dəftərimi alıb arxasında oturdum. Aloreyə dedim :
- Səni azad etmək istəyirik , səndə problem yoxdur. – o susdu, mənsə davam etdim. Alore, əzizim amma sən mənə kömək olmasan mən səni azad edə bilməyəcəm. O üzünü pəncərəyə tərəf tutmuşdu. Məndə yalnız onu arxadan görürdüm. Bir az ayağımı istəmədən möhkəm vurub ayağa qalxmaq istədim. Ancaq o düşündü ki, mən onu döyəcəm. Buna görə yerə yıxılıb, başını tutub çənəsini qabağa verə-verə ” Mən dəli deyiləm” dedi. O bura gələndən ilk dəfə danışmışdı. Onu nəzakətlə ayağa qaldırdım və yerinə otuzdurdum. Bədəni titrəyirdi. Yenidən arxasına keçib sual verdim:
- İntihar etmən üçün səbəb nədir? – ancaq o başqa şey dedi:
- Bilirsən, mən digər insanlardan fərqliyəm.
- Fərqin nədədir?
- Mən içimdəki insanla söhbət edə bilirəm. Ancaq istəmirəm belə olum. Hərdən məni ələ alır.
- Necə bir şeydi bu? – onun ağzından çıxan hər sözü qeydə alırdım.
- Keçən dəfə yatanda üzərimdə nəsə hiss edirdim. Məni oxşayırdı. Bu xoşuma gəlirdi, amma sonra gözümü açdım ki heç nə yoxdu üzərimdə. Çox qorxuram… Qorxuram…Ondan qurtulmaq üçün özümü öldürmək istəyirəm. – O ağlamağa başladı, sonra qəşş edərək gülməklə ağlamağı əvəz etdi.
- Mastrubasiya edirsən?
- Hə, edirəm… – o indi də titrəməyə başladı.
- İlk dəfə nə vaxtdan başlamısan buna?
- 12 yaşımdan – yenidən ağlamağa başladı.
- Bunu necə bildin bəs? Mən sənin həkiminəm və mənimlə hər şeyi açıq danış.
- Uşaq vaxtı , elə 12 yaşımda…( bir qədər düşünərək) hə…hə… 12 yaşımda ağzı üstə yatdığım yerdə kimsə üzümü qaranlıqda döşəkçəyə basaraq, boynumdan tutaraq anal zorlamışdı. Evdə qardaşım, atam və anam var idi. Ağzım yastıqda olduğundan səsimi çıxara bilmirdim. Kim olduğunu bilmədim. Çox, çox… qorxmuşdum. Gördüm heç çabalamağıda bacarmıram özümü buraxmışdım. Sonra hiss etdim ki, bu mənim xoşuma gəlməyə başlayır. Mənim arxamdakı adam işini bitirəndən sonra boynumun arxasından bərk vurdu və mən özümdən getdim. Özümə gələndən sonra mastrubasiya etmişəm həmin anı fikirləşib. Yox… Yox….. Aaa….. – ona yenə nəsə oldu və stuldan yerə özünü çırpıb qışqırmağa başladı. Keçmişini danışmaq ona çətin gəldi. Qapının arxasındakı tibb bacıları içəri keçərək sakitləşdirici iynə vurdular. Bir neçə saat sonra özünə gəldi və məni özü otağına çağırtdırdı və mənə dedi :
- Sizə danışdıqlarımı heç kim bilmir.
- Narahat olma əzizim, heç kim də bilməyəcək. Amma sən mənim bir neçə sualımada cavab verməlisən. Bu yaşına kimi sevgilin olub?
- Yox, olmayıb…
- Hm…Bəs kimləsə yatmısan?
- Heç kimlə yatmamışam.
- Artıq dincəl, sabah davam edərik.

Mən həmin gün ağlımda analizlər apararaq evə gəldim. Arvadım süfrə hazırlamışdı və mən ona Alore haqqında danışdım. O məndən soruşdu ki, bəs niyə belə olub. Məndə fikirlərimi ona söylədim:
- Aloreni uşaq vaxtı kimsə zorlayıb və bu yaşına kimi də atasından və ya qardaşından şübhəli qalıb. Bunu heç kimə də açıqlaya bilməzdi. Ancaq həyatının ilk və faciəvi seksi onu bu günə kimi düşündürüb. Onu zorlayanı həmişə fikirləşib və öz düşüncəsindəki adamı sevib. Çünki hələ də onu fikirləşir. Onun içindəki insan onun əridir. Bilinc altından insan yaradıb və ona elə gəlir ki, yenə gəlir və ona toxunur. Buna görə nə başqasını sevib , nə dəki heç kimlə yatmayıb. Həyatımda ilk dəfədir ki, belə xəstə ilə qarşılaşmışam. Ancaq variantımda var ki,onu intihardan xilas etmək üçün içindəki kişini öldürmək lazımdır.
- Daniel, səncə bunu necə etmək olar?
- Əzizim, əgər o başqa birini sevsə hər şey düzələr. Hələki bunu düşünürəm.
- Bu çox qorxulu və sonu faciəli bir şey alınar.
- Mən səninlə razıyam.Ancaq hələ də fikirləşirəm. Mən bilirdim ki, şəhvət, ehtiras hissləri insanın psixologiyasını belə edir. Ona sadəcə real kişi lazımdır. Ancaq sevgi hisslərinin yaranması asan məsələ deyil. Bu işlə ciddi məşğul olmalıyam. Ona elədiyim terapeyanın təsiri olmadı.Çünki digər xəstələr dar tabutdan qorxur. Saatlarca danışmamaq dar yerdə qalmaq onları incidir. Ancaq Alorenin içində kişisi olduğundan, dar otaqda da olsa o onunla söhbət edir və hətta seks də edir.
- Qoy yeməyimizi yeyək… Danışmayaq bunlardan.
***
Üzərindən aylar keçdi. Ekiz qızlarım oldu. Arvadım məyus olmuşdu. Ancaq mən ona dəstək olurdum. Alorenin mülicəsini hələ də aparırdım. Bu aylar ərzində o intihar etməyə cəhd göstərdi. Ən ağırı isə çəngəllə şah damarını kəsməyi oldu. Mənsə ən təhlükəli üsulda olsa bir variant tapdım. Özümü ona aşiq edəcəkdim. Onu özümlə xəstəxanadan çıxardırdım, şəhərdə gəzirdik, zatən həqiqətən gözəl idi və mən onun gözəlliyi haqqında sözlər deyirdim. O mənə görə qadın olmağını xatırladı. Hiss edirdim ki, artıq onda düzəlişlər olur. Bir gün Vyana sarayının qarşısında o məni öpdü. Mən çox həyəcanlandım. Hiss edirdim ki, məndə onu sevməyə başlayıram. Gün gəldi , o mənə yatmaq təklif etdi. Üç gün götür qoy elədim. Əgər bir insanı sağaldacamsa niyə də yox?Və mən onu şəhər kənarındakı evimə apardım. Onunla sevişməyə başladım. İstəyirdim ki, onun içindəki kişi mən olum və məhz buna görə də, onu 12 yaşında olduğu kimi anal hiss yaşatdım. 1 aya yaxın bu yolla müalicə etdim. Artıq arvadımdan çox onun yanında olurdum. Hiss etdim ki, o sağalıb, amma güzgüdə özümə baxanda özümü namussuz və şərəfsiz hiss etdim. Ruhumu şeytana satmışdım. İki uşağımın anasını qoyub, başqa biri ilə yatırdım. Aloreni kabinetimə çağırdım və olduğumuz yolun düzgün olmadığını dedim. O tam sağlam idi. Bundan artıq günaha batmayacağımı da söylədim. O inana bilmirdi, qabağımda diz çöküb hönkür-hönkür ağlayırdı. Evli olduğumu və iki qızımın olduğunu söyləyəndə çənəsi titrəməyə başladı. Mən soyuqqanlı olmalı idim. O mənim arvadımı təhqir etməyə başladı… Mənsə onu otaqdan qovdum. Həkimlər mənim böyük uğuruma inana bilmirdi. Alore kimi xəstəni necə sağaltdığımı soruşanda mən onlara heç nə deyə bilmirdim. Tez-tez Tövratı açıb dua oxuyudum günahlarımın bağışlanması üçün. Ancaq Alore mənə dedi ki, sənin arvadını tapacağam və hər şeyi ona danışacağam. Məni şantaj etmişdi. Dinimizə görə isə qadına xəyanət bağışlanmır. Mənsə Alore ilə yenidən birlikdə olmağa başladım. Ancaq arvadım məndən şübhələnməyə başlamışdı. Arvadımın hikkələri məni yorurdu. Aloreni isə çox sevirdim. Ailə bizdə müqəddəs olmasaydı boşanıb Alore ilə evlənərdim. Aloreni çox sevsəmdə Arvadımı və uşaqlarımı götürüb, Münhenə qayıtmağa qərar verdim. Acılarıma duz səpərək bunu etdim. Gedişimdən Alorenin xəbəri olmadı.Ürəyimdə onun sevgisi olmasına baxmayaraq mən həyatımda yeni bir səhifə açmağa qərar vermişdim.Uşaqlarıma əsl ata olmalı idim. Ancaq:
- Mənə bir məktub gəldi. Məktubda yazılmışdı:
Doktor Daniel, siz əziyyət çəkdiniz və qızımın üzü bir az da olsa güldü. Onun az həyatında son sözləri də elə sizin adınız oldu. O hamamda həyatına qəsd etdi və son sözləri də sizə olan məhəbbətini etiraf etməyi oldu. Rica edirik ki, qızımın dəfn mərasiminə gələsiniz. Bu cümə dəfn olacaqdır.
Aleksandır.
Ah Alore… Onun içindəki ikinci insanı üzə çıxartdım və o mən oldum. Onun içindəki insan öldürəcəkdi, ancaq mən onu öldürdüm. Günlərlə otağımdan çıxmadım. İndi də mənim içimdə ikinci insan var, bu isə Aloredir. Onunla hər gün sevişirəm və söhbət edirəm. O ölmədi, mənim içimdə yaşayır.
Məni Vyanayadakı xəstəxanaya gətirdilər. Bu səfər həkim kimi deyil, xəstə kimi…Hər gün məni öz yaratdığım tabutun içinə qoyurlar. Ancaq mənə təsiri yoxdur. Əksinə, Alore ilə burda baş-başa qalıram və sevişirəm…

Vyana
1995ci il.
Daniel

Nejat
Korsika xatirələri
18.02.2012

4:12

Gülümsyərək dənizə əl salla
Dalğalar aparsın salamını uzaqlara
Əlbət gələcək bir gün gözlədiyin gəmi
Sahilə yaxınlaşıb lövbər salacaq
İçindən bir-bir sevdiklərin düşəcək
Dalğalar bir-birinə qovuşan kimi
Sizlərdə bax eləcə qovuşacaqsınız…

Dənizə əl salla
Əlbət bir gün gələcək
Gözlədiyin gəmi…

Gəlməsə atla dənizə
Üz…bacardığın  qədər, üz.
Sən onları axtar…
Əgər yorulub boğulsan
Ölməkdən qəti qorxma
Ölsən olacaqsan sadəcə
Sevdiklərinə qovuşan bir xatirə…

Dənizə əl salla
Əlbət bir gün gələcək
Gözlədiyin gəmi…

            Bu haqda mən reportaj hazırladım və bunu sizlərə çatdırmaqda özümə borc bilirəm. Çünki Azərbaycan da hər kəs Fransız milliyətini təhqir edir. Və bu da reportaj :

Gustav Heron ( 23 yaş, Magistr, Ecenomy) : Düzdür, bu haqda danışmağa qadağa qoyula bilər, istərəm ki, qadağa qoyulmamış öz fikirimi bildirim ( gülür ), dostum, sözün düzü ermənilərin nə zaman Fransaya gəldiyindən xəbərim yoxdur.Düzünü desəm tarixlərini də bilmirəm. Ancaq Türk xalqları tarixi nəinki mənə bütün dünyaya məlumdur. Ottoman ( osmanlı) imperiyası həmişə digər xalqlara köməklik edib. Əgər sənin dediyin kimi, erməni xalqı Ottomanin tərkibində olubsa əminəm ki, onlara dəstəyindən məhrum qoymayıb. Bu səbəbdən deyə bilərəm ki, bu genosidin olmağı şübhə altındadır.

Antoni Marian ( 19 yaş, bakalavr, hüquq):  Bu qadağa hansı insan haqlarına aiddir? Əgər hakimiyyətimiz başqa millətin hüquqlarına görə öz millətimizin hüquqlarını pozursa deməli bu cinayətdir və hər bir cinayətin öz məsuliyyəti olmalıdır.

Gabriel Costa ( 20 yaş, bakalavr, hüquq) : Yaşasın inqilab!!!

Rems Bienvenot ( 37 yaş, Civil hüquq) : Öncəlikə sənə deyim ki, belə bir sorğu hazırladığın üçün təşəkkür edirəm. Səninlə dərsdə də bu haqda danışmışıq. Burada insanların, xüsusilədə tələbələrin rifahı yaxşı saxlanılması üçün istənilən yardım göstərilir. Ancaq kiçicik bir səhv bütün xalqın rifahını pozur. Türklərlə siyasi-iqtisadi əlaqələri möhkəmləndirməkdənsə, belə bir addımın atılmağı ağıla sığmazdır. Şarl de Qoll-un seçkilərdə uduzmağına səbəb bələdiyyə seçkilərində partiyasının müvəffəqiyyətsizliyi olmuşdu. Fikir ver, bir bələdiyyə seçkilərinin səhvi nəticəsində, Fransız xalqının qəhramanı növbəti dəfə prezident ola bilmədi. Əgər bu gün də siyasi addımda belə düşüncəsizlik edilirsə deməli bu qurum müvəqqəti olacaq. Kəmal paşa nəinki Avropaya və hətta bütün dünyaya sübut etmişdir ki, türklər mədəni, yenilməz, səbrli xalqdır.

İsabella Rose ( 21 yaş. Bakalavr, informasiya): Türklər əladır. Belə şey istəməzdim olsun. Yaraşıqlı türk oğlanların buranı tərk etməsini heç birimiz istəmərik.

İyad Muhammed ( 20 yaş, bakalavr, tarix): Qardaşım, özün bilirsən ki, mən Tunisliyəm. Tunis böyük və qanlı inqilabı geridə qoydu. Kim bizə demokratiyanı gətirdi? Təbii ki, Türkiyə. Buna görə də əminliklə deyirəm ki, tarix səhifəsi parlaq olan ölkələr heç vaxt soyqırım etməz. Türklər bizim qardaşımızdı. – Sonra – Kurtlar vadisinin sonuncu seriyasına baxdın? Polatı vurdular.

Samir Saci ( 30 yaş. ???) : Bu dövlətin kiminsə soyqırımından danışmağa haqqı yoxdur. Çünki özü Əlcəzayırda böyük qətliyəm törədib. Tarix bu dövləti əfv edib. Türklərə gəlincə, günü gündən sözü digər müsəlman dövlətlərində keçən Türkiyənin güclənmısini, nəinki Fransa əminəm ki, digər dövlətlərdə istəməz. Çox təəssüf edirəm. Unutma ki, İslamı yaşadan dövlət heç vaxt hansısa xalqı divan tutmaz.

Alexis Sartini ( 19 yaş, bakalavr, beynəlxalq münasibətlər): Mənim yeganə tanıdığım türk sənsən və səmimi deyirəm bura gələndən göstərdiyin mədəniyyətin və hərəkətin məni əmin edir ki, heç bir genosid etməyib türklər…

            Mən milliyətçidəndə, ərəbdəndə, sağçıdanda, solçudanda, liberaldanda, sosial demokratdanda istədiyimi aldım dostlar. Əgər xalqımız və ya Türklər haqqında bu düşüncədə olan Fransızlar haqqında bəziləriniz kimi agressiv düşünmək olarmı?

            “Bundan sonra fransız  yazarlarnın kitablarını nəşr etməyəcəyəm”, “Bundan sonra Fransız musiqisini oxumayacağam” – deyən ziyalılarımıza və özünü harasa qoymuş müğənnimizə nə deyəsiniz?

            Mədəniyyətin, musiqinin, kitabların milləti yoxdur. Əfsuslar olsun ki, şovinistləşmə başlayıb Azərbaycanda. İstiqamətimizi demokratiya və azad düşüncə yolundan ayırmamalıyıq. Siyasi arenada Türklərə və Azərbaycanlılara qarşı bir yanlış varsa, bu səhvi özümüzdə axtarmalıyıq… Əks halda heç bir zaman xeyir və qazanc əldə edə bilmərik. Başqasını mühakimə etməmişdən əvvəl özümüzü mühakimə etməyi bacarmalıyıq.

            Azərbaycan Fransaya tələb edir, insan haqlarını pozursunuz deyə. Bəs biz öz-özümüzdən insan haqlarını istədik mi? Birinci özümüzdə olan probleməri həll etmək lazım olduğunu unutmayaq. Fransa hakimiyyətindəki səhvlərlə ayaqlaşmaq qeyri-mümkündür. Lakin özümüzdə və Türkiyə diplomatiyasında da səhvi axtarmaq məqsədəuyğun olar.

            Ümid edirəm ki, bu söz-söhbət tez bir zaman da bitəcək və dövlətlər arası münasibətlər düzələcək. Çünki bizim Fransadan və Fransanında bizdən öyrənəcəyi hələ çox şey var.

            Və sonda deyə bilərəm ki, bu gün dərsdən sonra  fransız dostlarımla musiqi otağına gedib piano ifa etdik. Mənsə dörd musiqi ifa etdim : Osmanlı imperiyasının Mehter Marşı (ceddin deden), Türkiyə dövlət himni, Azərbaycan dövlət himni, Sarı gəlin.

Nejat

26.01.2012

Heç bunu bilirsənmi?

Uşaqkən leysan yağardı

Çay olub küçədən hər şeyi

Bir göz qırpımında aparardı…

Əlimə alardım ağ bir kağızı

Kiçik…

Çox kiçik düzəldərdim gəmi

Balkona çıxıb atardım aşağı
Küçə boyunca gedən çay
Gəminidə özü ilə aparardı.
Əl sallayıb arxasından

Ona baxıb düşünürdüm…
Bilirsənmi nəyi..?
Kaş çox kiçilərdim
Bu gəmi  uzaqlara
Hər yanı su olan

Kimsəsiz adalara
Məni də özü ilə aparardı…
Mən kapitanı olardım
Kağız gəminin
Göz yaşı kimi tökən yağışla

Mübarizə aparardım…

Nəyi xatırladım gecə yarısı

Heç bunu bilirsənmi?

Ehh… Hardan biləsən…?!

Qoy özüm deyim…

Hər uşaq kağızı sevər

Çünki uşaqlar bəyaz kağızdır

Əllərinə alıb qələmi

Kağızı necə yazarlarsa

Böyüdükçə həyatlarını

Beləcə yazarlar…

Ancaq uşaqlığımın kağızları

Başqa bir şey ifadə edir…

Onu iki qat qatlayıb

Təyyarə düzəldərdim…

Küləkli havada

Yüngülcə uçurardım səmaya

Təyyarənin arxasından baxardım…

O havada süzüldükcə

Məndə sevincimdən çıldırardım…

Axı uşaq idim…

Düşünürdüm…

Kaş, balacalanardım və məndə uçardım

Hansısa bir dağa

İnsanlardan çox uzaqlara…

Amma artıq böyüdüm,

Kağızlara indi yazıram

Romanlar, şerlər, məktublar

Bəlkədə yazacam intihar fərmanımı

Bu ağ kağızlara…

Gəmilərin, təyyarələrin apardığı

Uzaqlıqları geridə qoyaram

Daha uzaqlara gedib

Torpağa qarışaram….

Kağızlar…Kağızlar…Kazğızlar…

Nejat

Korsika xatirələri

24.01.2012

Hardan və necə başlayım heç özüm də bilmirəm. İnsanın həyatından keçənləri yazmaq elə də asan bir şey deyil. Hələki, yaşadığın illərin hamısı günahlarla, peşmançılıqla bir-birini izləmişsə… Dillə danışmağa yetməz bu sözlər. Məhz buna görə də yazmağa qərar verdim.Bu otaq, masanın üzərində közərən çıraq, əlimdə tutduğum bu qələm ancaq mənim peşmançılığıma son verə bilər. Mənim adım Nəsirdir. Ancaq hər kəs mənə rəis deyir. Çünki bu mənim işimlə bağlıdır. Artıq qırx üç yaşım var və mən həyatımın ən ağır günlərimi yaşayıram. Çünki:

Atam vəzifəli şəxs idi və o bütün pullarını mənim təhsilimin üzərinə tökürdü. Mənsə gənc olduğumdan, özüm üçün dostlarımla yeyib-içib kef edirdim. Ancaq o məni Moskvaya göndərdi. Hüquq ixtisası üzrə ali təhsilimi müvəffəqiyyətlə başa vurub, Azərbaycana qayıtdım. İyirmi iki yaşım olardı səhv etmirəmsə…  Yaşımın ən çılğın vaxtını yaşayırdım. Bu günlərin qədrini bilmək üçün, hər axşam moteldə bir qızla gecələyirdim. Atam isə əlimdə diplom ola-ola hədər olmağımı istəmirdi. O məni  Bakıdakı həbsxanaların birində işə düzəltdi. Türmənin rəisi ilə dost idi, mən isə artıq rəisin müavini idim.

Hər şey qaydasında gedirdi. Öz pulumu qazandıqca, özümü artıq kişi kimi hiss edirdim. Anam yəqin ki, məni belə görsəydi fəxr edərdi mənimlə. Ancaq mən öz anamı görməmişəm. Çünki, o məni doğanda yumurtalıqlarında parçalanma baş vermişdi və qan axmadan vəfat etmişdi. Mən anadan olan vaxt tibb bu gün ki, qədər inkişaf etməmişdi. Ehh.. Nəysə… Atam mənim adımı buna görə “Nəsir” qoydu. Çünki elə ilk nəsliyim anamı öldürmək olmuşdu…

Bir dəfə mənim işlədiyim həbsxanaya çox gənc bir qız gətirmişdilər.  İş yoldaşlarım o qızın gözəlliyi haqqında o qədər danışırdılar ki, mənim üçün çox maraq yaranmışdı. Yoldaşlarımın mənə dediyinə görə bu qız  qırxsəkkiz yaşlı ərini öldürmüşdü. Qızın isə ondörd yaşı var idi. Mən bunları fikirləşmirdim. Onu həbsxanaya yeni gətirmişdilər deyə, ilk vaxtdan kalona salmamışdılar.  O kiçik bir kabinə də qalırdı. Bir gün evə gedərkən o qızı fikirləşdim ki, necə biridir?! Açarı qarovulçudan aldım, kabinənin qapısını açdım. Mən qapını açar-açmaz o ayağa qalxdı… Həqiqətən yoldaşlarımın dediyi qədər var imiş… Sarı saçları, ala gözləri, irəli duran dodaqları. Ondörd yaşı olmasına baxmayaraq həddən artıq cazibədar bədəni var idi. Mən durub gözlərimlə onu diqqətlə süzürdüm, o isə mənə qorxa-qorxa baxırdı. Əlləri əsirdi… Düşündüm ki, zatən psixoloji problemlər yaşayır. Buna görə tez qapını bağladım və oranı tərk etdim…

                                                                                                                  ***

Bir neçə gün sonra yoldaşlarımdan biri olan Rasimin ad  gününü keçirdik. Rəisimiz gedəndən sonra hamı mənim otağıma gəldi və çoxlu araq içib, sağlıq dedik. Başım elə hərlənirdi ki… Yoldaşlarımda artıq sərxoş olmuşdular. Şer söyləyib ağlayırdılar, gah da gülürdülər…Mənsə içəridə ki, o ala göz qızı fikirləşirdim. Onu düşünəndə məni şəhvət hissi bürüyürdü… Artıq gecə yarısı yaxınlaşdırdı. Səkkiz araq butulkası boşalmışdı.Yoldaşlarım hıçqırıb mürgüləyirdilər. Mənsə otaqdan çıxdım və zirzəmiyə tərəf getməyə başladım. Çox içmişdim deyə büdrəyirdim. Divara sürtülə-sürtülə çatdım qarovulçunun yanına. Ona dedim ki, əgər işdən qovulmamaq istəyirsənsə açarı mənə ver, buranı tərk et və sus! O da qorxusundan dediyimi etdi. Onun getdiyindən əmin olduqdan sonra dəmir qapını açdım. Qaranlıqdan qızın gözlərinin altı şişib və qaralmışdı. Yerdə dəmir qablar var idi və dibində də şorba var idi. Mən içəri girib dedim ki, adın nədir? O isə cavab vermədi. Bərk üstünə qışqırdım və oda əsə-əsə adının Səbinə olduğunu dedi. Ona ağır-ağır yaxınlaşdım. Sərxoşluğum nəfsimi parçalamış və şəhvət hissim güclənmişdi. Əlimi atdım onun saçlarına və sığallamaq istədim. O isə çəkildi bir addım geri və beli divara söykənildi. Nəsə demək istəyirdi ancaq dodaqları qorxudan qurumuşdu. İndi ki, kimi xatırlayıram..

İki əlimlə sifətindən tutub dodaqlarından öpmək istədim, ancaq məni bərk geri itələdi, ayağım dəmir qabın içinə girdi və sürüşüb yıxıldım. O yalvarmağa başladı ağlaya-ağlaya… Mənsə çox əsəbləşdim, yataqdan tutaraq ayağa qalxdım və onun üzünə möhkəm şillə vurdum. O yerə yıxıldı. Mənim onu ələ keçirməyim mümkünsüz idi, altımda çabalayırdı. O hər dəfə qışqırmaq istəyəndə şillə və yumruqla onu susdururdum. Artıq o keyimişdi. Məndə vəhşi kimi onun paltarını çıxarırdım. Az yaşı olmasına baxmayaraq döşləri çox gözəl və dik görsənirdi.Bədəni hər bir kişini başdan çıxarardı. Onun döşlüyünü çıxarıb ağzına tıxamışdım ki, qışqırmasın. Mən də tələsə tələsə şalvarımı çıxardım və onu zorlamağa başladım. Düz gözlərinin içinə baxırdım bu əsnanda, ala gözlərindən çox sürətlə yaş axırdı. Seks əsnasında göz yaşları həmişə kefimi pozur. Buna görə onu ağzı üstə uzadıb, saçını əllərimə doladım və düz bağırsağından zorlamağa başladım. Qaranlıqda hiss etmirdim, ancaq sonda hiss etdim ki, yer qanın içərisindədi. Çünki onu çox sərt zorlamışdım.

Bu günə kimi Bakıdan tutmuş, Moskvaya qədər çox qızlarla bir olmuşdum. Ancaq Səbinə də başqa bir şey var idi. Sözlə ifadə olunmaz bir şey. Məhz buna görə onu hər gecə gəlib zorlayırdım. Hər dəfə o etiraz edirdi, mənsə şiddətli döyürdüm. Bu gün o səhnələri xatırlayıb, özümü bağışlaya bilmirəm. Səbinənin canı məndən qurtuldu, çünki onu kalona apardılar. Sonra eşitdim ki, bir neçə ay psixoloji dispanserdə yatıb…

                                                                                                                                ***

Bu hadisənin üzərindən illər keçdi. Vaxt elə keçdi ki, heç özümdə hiss etmədim.Arxamda neçə illəri qoydum. Atamı basdırdım, ailə qurdum.Artıq Universitetə gedən bir oğlum və bir qızım da var. Onları çox sevirəm. Ancaq onlar məni sevmir. Çünki heç vaxt onlara vaxt ayıra bilmirdim. Mənim üçün bu qızı atam tapmışdı. Dostunun qızı idi. Mən pis ata oldum, ancaq o yaxşı ana oldu. Artıq evə getmirdim, çünki hər dəfə evə gedəndə dava düşürdü. Hətta oğluma şillə vurmuşdum, o da mənə cavab zərbəsi endirmişdi. Qızım mənə nifrət edir. Ailəmi hiddətləndirəcək ən əsas şey isə bu yaşımda cavan bir qız sevməyim oldu. Hisslərimə heç vaxt sahib çıxa bilməmişəm. Sevgi hissi də nə vaxt, nə zaman gəlir bilmək olmur.Arvadımın, ushaqlarımın mənə qarşı bu hadisəsi artıq məni diksindirmişdi hər şeyə. Lakin:

Mən artıq şəhərin polis idarəsinin rəisi olmuşdum. Dostumun toyunda rəislərlə oturub sağlıq deyib vururduq. Hər dəfə içki içəndə Səbinəni xatırlayırdım. Buna görə artıq bir qədəhdən artıq içmirəm. Necə bir günah işlədiyimi xatırladır və bu da mənə əziyyət verir. Nəysə…

Toyda mənim gözüm kənar masadaki, sarışın bir qıza sataşmışdı. Dayanmadan  bir-birimizə baxırdıq. O hava almaq üçün çölə çıxanda, məndə onunla çölə çıxdım. Nəsə bu qıza yaman qaynamışdı qanım. Onunla söhbət etdim.Adı isə Tamara idi və beləcə tanışdıq…

Üstündən xeyli vaxt keçəndən sonra o məni sevirdi, məndə onu. Mənim digər evimə gəlirdi və onunla çox sevişirdim. Müasir dövrün qızları məni daha çox həyəcanlandırırdı. O yanımda olanda, bir neçə dəfə işədə getməmişdim. Tamara ilə yataqdan çıxmaq istəmirdim. O mənə yenidən seksi öyrətmişdi. Sevişməyə aid yeni taktikalar öyrədirdi. Bu isə mənə həzz verirdi. Onun bakirəliyini mən pozmuşdum. Və….

Gün gəldi və mənə dedi ki, “Mən hamiləyəm”. Mənsə onu yarı yolda buraxa bilməzdim.Tamaranı çox sevirdim. Məni çox rahatladır və onun yanında özümün də dəyərini bilirdim. Ailəsi haqqında maraqlanmaq istədim, ancaq o mənə atasının olmadığını və yalnız anasının olduğunu dedi. Tamara gilə tezliklə elçiliyə gedəcəyimi bildirdim və bunun üçün əvvəlcə boşanmalı idim.

Gecə öz evimə getdim. Heç kim mənə salam vermədi. Mən arvadımı, ushaqları çağırdım və izah etdim ki, boşanmaq istəyirəm. Evdə böyük bir həngamə çıxdı. Arvadımla, qızım oğlum Mətini saxlaya bilmirdilər. Eləcə deyirdi ki, “get qızın yaşındakı qəhbənin yanına”. Onun bu sözü məni çox əsəbləşdirdi və möhkəm döydüm. Heç vaxt uşaqlarıma əl qaldırmaq istəməmişəm. Ancaq mənimdə səbrimin bir həddi var.

Gecə ikən evdən çıxdım. Siqaretimi yandırıb prospektlə gəzib, əsəbimi dağıtmaq istəyirdim. Qabağımı qaranlıqda üzünü görə bilmədiym bir qadın kəsdi və mənə dedi ki, on manat ver bu gecə sənin olum.Başımı qaldırıb söymək istədim. Ancaq üzünə baxanda ağlımı qaçıracaqdım….

Bu gözlər, bu səs…Bu Səbinə idi.Türmədə zorladığım qız. O da məni tanıdı və çantasını əlindən yerə buraxıb dizlərini yerə çöküb ağlamağa başladı. Mən onu yaxınlıqdaki parka aparıb söhbət etmək istədim. O mənə dedi ki, mənim  bir qızım var artıq. Dedim bəs necə oldu bu? Ərindən boşandın? Dedi ki, yox. Türmədə doğdum…  – Bu sözü məni çox qorxuzdu. Ona türmədə toxunan yeganə kişi mən olmuşdum. Dedim, “yəni?”. Yənisi isə qorxuduğum cavab oldu. Qızın məndən olduğunu dedi. Başımı əllərimə alıb, saçlarımı ovuşdururdum. Səbinə isə eləcə ağlayırdı. Öz özünə deyirdi ki, uşağıma baxa bilməməyimə görə pula kişilərlə yatıram.

Ona dedim ki, qızımı görmək istəyirəm. Səbinə, çox etiraz edib yalvardı. Ancaq sabah bu parka gətirməyinə məcbur etdim. Qızım ilə başqa adla görüşəcəkdim.Ona atası olduğumu deməyəcəkdim. Bunu əvvəlcədən Səbinəyə bildirdim.

                                                                                                                ***

Səhər açıldı. Dediyim yerə vaxtından tez gəldim. Gözlədim…Gözlədim… Səbinəni uzaqdan gördüm. O yalnız gəlirdi. Səbinəyə salam verməmiş dedim ki, qız hardadı. O mənə dedi ki, mağazaya girib və indi gəlir. Uzaqdan Tamaranı gördüm.  Bu parkdan keçirdi və mənlə Səbinəyə yaxınlaşdı. Qəribə olmuşdu oda. Gəlib düz qarşımızda dayandı. Səbinə dedi ki, “ BU DA MƏNİM QIZIM”.

                                                                                                                 ***

Birinci başım hərləndi, sonra nəfəs ala bilmədim və sonra özümdən keçdim. Gözlərimi açanda ürək dispanserində idim. İnfarkt keçirmişəm, həkimlərin dediyinə görə. Başımın üstündə oğlum var idi. Bir həftə o mənə baxıbmış. Hər dəfə gözlərimi açanda Səbinə ilə Tamaranı xatırlayıram və özümdən keçirəm. İndi bildiniz mənim necə bir insan olduğumu?! İyirmi il bundan əvvəl bir qız zorladım, xəbərim olmadan o hamilə qalıb və hər şeyin üzərindən iyirmi il keçib. Mən bir qız sevdim və hamilə buraxdım. Sevişdiyim qız öz qızım imiş…

Mənim yerimdə siz olsanız nə edərsiniz?! Bilirəm ki, mənim etdiyimi edərsiniz. Çünki heç kim bu günahla yaşaya bilməz. Hal-hazırda siyirmədən dövlətin verdiyi silahı çıxarıram və başıma vuracağam ki, beynimdən tökülən qan mənim imzam olsun… Əlvida…

                                                                                                                                İmza:Nəsir

Korsika xatirələri

22.01.2012

Az 6:30

Fr 03:30

Nejat

Ata, Ana, Müqəddəs Oğul adına
Xaçı keçirirəm boğazımdan boynuma
Bu gün oldu çoxdandır gözlədiyim gün
Rahib elan etdi məni müqəddəs ata…

Kilsə zəngi bürüyüyüb şəhəri
Özümü təslim etdim Allaha
Bu gözlədiyim şərəfli gündən bəri
Döyüşəcəyəm Şeytanlarla

Ey müqəddəslərin müqəddəsi
Günahsızların günahsızı
Xəstələrin dərmanı,ilacı
Ölüləri dirildən Məsih-i İsa
Məni yolumdan heç vaxt
Ayrı salıb , azdırma
Qoy iradənlə ibadət edim
Bizi yaradan Allaha…

Bakirliyimi qorudum həmişə
Bu günlərə gəlim deyə
Mənim yeganə məhəbbətim
Tanrım, həmişə aiddir sənə…

Bu böyük kilsənin oldum rahibi
Hər kəs mənə deyəcək dərdini
Bilirəm, mənim işim çox çətindi
Ancaq, sevərək edəcəm işimi…

***
( bir neçə vaxt sonra)

Bu gün cümə günüdür
Pərdə arxasında
Qulaq asıram insanlara
Hər kəsin çox var dərdi
Bu dərdlər onları bağlayır
Bizi yaradan böyük Tanrıya

Zərif addımlarla, kimsə girdi içəri
Mən də gizləndim pərdə arxasında
Əlimi çənəmə qoyub dinləmək istədim
Ancaq bu səs məni heyrətə gətirdi…

Cavan bir qız səsi, gəzir sanki
Dodaqlarımda,üzümdə, sinəmdə
Sanki Tanrı mələk göndərdi
Sevindirmək üçün bakir rahibini…

İncə və kədərli səsi ilə
Başladı etirafına:
” Müqəddəs ata,
Doğulandan mən koram
İtmişəm öz qaranlğımda
Həvəs qalmayıb arıtq yaşamağa
Bu qaranlıq əbədi dünyamda…
Müqəddəs ata,
Qaranlıqda inanmaq olmur
Bu qaranlığı yaradan Allaha…
Müqəddəs ata,
Mənim ehtiyyacım var dosta
Ancaq insanlar qorxur qaranlıqdan
Buna görə heç kim gəlmir dünyama
Müqəddəs ata,
Qara işıq saçan Günəş var
Bu zülmət dünyamda…
Mən insan görməmişəm
On səkkiz il, altı ayda…
Müəqəddəs ata,
Hər kəs öz yuxularını danışır
Elə gözəl yerdir ki,
Orda ölmüş insanlarla
Danışırlar yuxularında….
Müqəddəs ata,
Məndə istəyirəm yuxu görmək
Bacara bilmirəm, dözə bilmirəm
Gözlərimin nuru yox,
İstəsəmdə, hönkür-hönkür
Göz yaşlarımı axıda bilmirəm…
Müqəddəs ata,
Hər kəs özündən, gözəlliyindən
Ərindən, sevgidən danışır…
Bunları canlandırmaq istəyirəm
Ancaq bacara bilmirəm…
Müqəddəs ata,
Deyirlər güzgü deyilən bir şey var
Baxanda insan görər özünü
Mənsə koram, görümürəm
Yalvarıram kömək elə mənə…”

***

O incə səsi ilə danışdıqca
Pərdəni cırıb baxmaq istədim
Gözləri görməsədə mən onu sevdim…
Mən ki, bu kilsənin rahibi…
Sevirəm bu kor gözəli.
Ona Allahdan səbr dilədim
Ümidi kəsmək olmaz – dedim…

Çomağı əlinə aldı, çıxdı Günəşə
Mən libası çıxarıb, çıxdım kilsədən
Yol boyunca qorudum onu
Öyrəndim evini yurdu…

***
( bir ay sonra)

O təkcə parkda oturanda
Onunla tanışdım başqa bir adla
Kilsədən çox oluram onun yanında
Hərdən toxunuram zərif vücuduna…

Tuturam əllərindən aparıram evinə
O artıq xoşbəxtdir, həmçinin məndə
Gözləri görməsədə, sevir məni
Mən də ona deyirəm:
” Bitməz tükənməz ülvi məhəbbətlə
Həmişə, hər an sevəcəyəm səni”
İlk dəfə ona bu qədər yaxın oluram
Allah mənə qadağa qoysada
Öpürəm dodaqlarından…
Bilsələr məni çəkərlər çarmığa
Ölməyə də razıyam
Kor gözəlin sevgi yolunda….
Əllərimlə paltarlarını çıxardıram
Yazıq qız bilmir ki, mən nə edirəm
Onun bəyaz vücudu, uzun boynu
Dodaqlarımla öpürəm, onu hiss edirəm
Stellanın üzü gülür,
O da mənim kimi ilk dəfə yaşayır
Əllərimlə gəzirəm toxunulmamış
Bəyaz vücudunda…
Nəfəsi eşidilir həyəcanlanandan bəri
Mən ona deyirəm ” Sevirəm səni”
Həm o, həm də mən
Pozuruq bakirliyi
Nəfəsimiz kəsilir, unutdum rahibliyi…
Ona qovuşduğum üçün
Eşq-i izitabdan yanıram…
İlk dəfə məhəbbət yaşayıram..

***
Nə etdim mən?
Axı mən bir rahibəm…
Allahım yalvarıram bağışla məni
İnsanlardakı iblisi məhv edə-edə
O məndən qisas aldı, həm də necə?!
Mənim sonum gələcək, kilsə bunu bilsə!
Ancaq, mən öz məhəbbətimi
Qoymaram yarı yolda…

***
( bir müddət sonra)

Stellanın gözlərini açmaq üçün
Danışdım savadlı həkimlə
Həyatımda görmədiyim pulu
Açdırmaq üçün gözü, dedi mənə
Razı oldum, Stellanı gətirdim həkimə…
Həkim məni rahib kimii tandığından
Razı oldu pulu ödəyim sonradan…

Mənim mələyim, gülür
O ümidlidir, sevinclidir
Pul olmasada, o xoşbəxtdir.
Heç kimin ümidini qırmaq olmaz
Bəkə o kəsin yeganə sahib olduğu şey
ÜMİDDİR….

Əməlliyat oldu, mənim Stellam
Üç gün sonra gözlərini açacaqlar
O günəş görəcək mənsə kədər
Çünki o məni tanımır,
Olacaq hər şey böyük bir hədər…

Üç gün içində kilsədən çıxmadım
Özüm öz günahımı yudum
Allaha qarşı saf məhəbbətimi pozdum
Müqəddəs Ana,
Gözləri görmək üçün, kömək elə Stellaya
Ona qarşı məhəbbətimdə məni bağışla-
Xaç çəkib sinəmdən, çıxdım kilsdən…

Həkimə ödəyəcəyim pul üçün
Gecə ikən tərk etdim evi..
Libası çıxartmağı da, təlaşdan
Nə edəcəyimidə unutdum
Sinsicə evə girdim
Pul oğurlarkən, insan da vurdum
Oğurluq etdim, pul oğurladım
İstəmədən qatildə oldum…
Qaçarkən məni kimsə gördü
Ancaq görmədim qaranlıqda
Kim idi məni təqib edib,qışqıran.
Artıq mən iblisə satılmış bir insanam
Sevgim üçün, onun gözləri üçün
Yaşayacaqlarımın hamısına razıyam
Eşqim üçün cəhənnəmdə yanmağa hazıram…

***

Rahib geyimində, qan tər içində
Pulların hamısını çatdırdım həkimə
Bir azdan açacaqlar, gözlərini
Mənsə gözləyirəm bayaqdan çöldə

Dağların arxasından günəş qürub edərkən
Mənsə tərpənmədən Stellanı gözlərkən
Mələyim sevinərək açdı gözünü…
O görürdü, məni axtarırdı
Mənsə tərpənmədən izləyirdim onu…

Üç dəfə silah səsi duydum arxamdan
Qan ətri duydum paltarımın altından
Pulunu oğurlarkən öldürdüyümün yaxını
Bilmirəm, oğludur, ya da qardaşı…

Stella mənə baxdı, mənsə ona
Əlimi uzadıb dedim ” Stella “
O qaça-qaça gəldi yaxınıma
Məni rahibkən görəndə
Sarsıldı birdən…
Kürəyimdən əllərimə qan axmışdı
Ardıq bədənim yerdə uzanmışdı
Mən dedi Stellaya:
” Heç vaxt ümid itməz,
Aydınlıq bitməz, işıq tükənməz
Mən səni sevirəm, ancaq ölürəm
Mən də sənin gözlərin üçün
Allahın göndərdiyi bir işarəyəm…
Məni həmişə xatırla,
Əzizim Stella….”
” Stellanın qollarında Günəş batdı,
Dağların arasından bir Günəş çıxdı”

Nejat

27.12.2011
Az 8:00
Fr 5:00

Here are some suggestions for your first post.

1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can always preview any post or edit it before you share it to the world.